“Ο νέος κύκλος Σεμιναρίων κατασκευής λαικών μουσικών οργάνων ξεκινάει τον Οκτώβριο 2011 και θα διερκέσει 4 μήνες. Εκπαιδευτής είναι ο κατασκευαστής Θεόφιλος Λαζάρου (αποφ. της Scuola di liuteria di Milano). Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή επικοινωνώντας με τον εκπαιδευτή: 6978-63.77.84. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση http://www.iema.gr/educationalprojects/“

Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το βιβλίο στην ιστοσελίδα http://anastasios.com.gr/ .

Το διάστημα 3 έως 19 Ιουνίου 2011, τα βιβλία του κ. Κουμαρτζή θα είναι διαθέσιμα και στο 30ο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης (παραλία, μεταξύ Λευκού Πύργου και Ξενοδοχείου Μακεδονία) και στο Περίπτερο 97 των Εκδόσεων iWrite!

“ Ο νέος κύκλος Σεμιναρίων κατασκευής λαικών μουσικών οργάνων θα ξεκινήσει από Μάρτιο του 2011.. Εκπαιδευτής είναι ο κατασκευαστής Θεόφιλος Λαζάρου (αποφ. της Scuola di liuteria di Milano). Σκοπός των σεμιναρίων είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων με την χρήση των εργαλείων, τις κατασκευαστικές τεχνικές και τελικά η κατασκευή ενός έγχορδου μουσικού οργάνου από τον κάθε συμμετέχοντα, το οποίο θα μένει στην κατοχή του μετά το τέλος του προγράμματος. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή ηλεκτρονικά, στο protocol@iema.gr αποστέλλοντας μικρό βιογραφικό όπου να φαίνεται ενδεχόμενη πρότερη εμπειρία ή επικοινωνώντας με τον εκπαιδευτή: 6978-63.77.84. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση http://www.iema.gr/educationalprojects/ “

Οι ενδιαφερόμενοι ας επικοινωνίσουν με το ΙΕΜΑ για να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους.

Εύχομαι σε όλους τους επισκέπτες και αναγνώστες του Blog

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ!

Και βέβαια ΚΑΛΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ!!

Ο Λεωνίδας Γαΐλας είναι ο παλαιότερος γνωστός οργανοποιός του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Τον ανακάλυψε ο Ν. Φρονιμόπουλος όταν κλήθηκε να συντηρήσει το πιο επώνυμο μουσικό όργανο της νεώτερης Ελλάδας, δηλαδή τον ταμπουρά του Στρατηγού Μακρυγιάννη, που διατηρείται στο Εθνικό & Ιστορικό Μουσείο. Λεπτομέρειες για την ενδιαφέρουσα αυτή ιστορία μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ και εδώ .

Η επαφή του Ν. Φρονιμόπουλου με το συγκεκριμένο όργανο και με την ιστορία του Λεωνίδα Γαΐλα, δεν σταμάτησε στη συντήρηση που του είχε αναθέσει το μουσείο. Στην ουσία τα παραπάνω αποτέλεσαν την αφορμή και την ευκαιρία για την σε βάθος μελέτη της οργανοποιίας του Λ. Γαΐλα και άρα την οργανοποιία της εποχής εκείνης. Το αποτέλεσμα αυτής της μελέτης παρουσιάζεται ανάγλυφα στο βιβλίο.

Στο πρώτο μέρος του το βιβλίο ασχολείται με το ιστορικό κομμάτι της έρευνας, στο δεύτερο μέρος γίνεται μια λεπτομερής ανάλυση της οργανοποιίας του Λεωνίδα Γαΐλα, ενώ στο τρίτο μέρος δίνεται μια λεπτομερής πρόταση για τον τρόπο κατασκευής του ταμπουρά. Δηλαδή παρουσιάζεται με μεγάλη λεπτομέρεια όλη η διαδικασία της κατασκευής, ξεκινώντας από τον σχεδιασμό και την κατασκευή του καλουπιού, μέχρι τα λούστρα. Και όλα αυτά με σχέδια, τεχνικές λεπτομέρειες και επεξηγήσεις, καθώς και 54 φωτογραφίες από όλα τα στάδια της κατασκευής, που δίνουν την ευκαιρία σε κάθε ενδιαφερόμενο να κατασκευάσει ένα πιστό αντίγραφο του συγκεκριμένου ταμπουρά. Στο τέλος του βιβλίου μάλιστα, υπάρχει και σχέδιο του οργάνου σε φυσικό μέγεθος (κλίμακα 1:1).

Μα, θα αναρωτηθεί κάποιος, τι σχέση έχουν όλα αυτά με την σύγχρονη οργανοποιία; Και όμως η σχέση είναι παραπάνω από προφανής. Ο Ν. Φρονιμόπουλος καταφέρνει τελικά να τα συνδυάζει όλα. Δίνει μια πλήρη περιγραφή του πως σκέφτεται ένας οργανοποιός για τον σχεδιασμό ενός οργάνου και επίσης δίνει όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες της κατασκευής του, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μάλιστα για τον προσεκτικό και ενδιαφερόμενο αναγνώστη, μέσα στο βιβλίο παρουσιάζονται αρκετά «μυστικά» της καλλιτεχνικής οργανοποιίας. Μιλάμε για πραγματικά μικρά ή μεγαλύτερα μυστικά που συνήθως δεν συζητούνται καθόλου, που όμως έχουν μεγάλη σημασία και είναι ισχυρά τόσο για την παλαιότερη όσο και για την σύγχρονη οργανοποιία. Για παράδειγμα γίνεται αναφορά στο σημαντικό στάδιο του εμποτισμού των ξύλων, κάτι που δίνει επιπλέον προστασία στα όργανα και εγγυάται την μακρόχρονη ζωή τους. Επίσης δίνεται η συνταγή για την προετοιμασία των φυσικών λούστρων που προτείνονται για το συγκεκριμένο όργανο. Η ίδια συνταγή θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε σύγχρονο όργανο ποιότητας. Και αρκετά ακόμα που δεν είναι δυνατό να αναφερθούν στο σύντομο αυτό σημείωμα.

Σίγουρα το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι ένα τυπικό «εγχειρίδιο οργανοποιίας». Όμως αυτό δεν του στερεί καθόλου τον τίτλο του βιβλίου αναφοράς. Το αντίθετο μάλιστα. Νομίζω ότι θα πρέπει να κοσμεί την βιβλιοθήκη κάθε οργανοποιού, ερασιτέχνη ή επαγγελματία, κάθε μουσικού, αλλά και γενικότερα κάθε φιλότεχνου ή φιλόμουσου.

Το βιβλίο διατίθεται από το πωλητήριο του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου ( Παλαιά Βουλή) και από το βιβλιοπωλείο «Δωδώνη». Μπορείτε επίσης να το προμηθευτείτε κατευθείαν από τον ίδιο τον οργανοποιό-συγγραφέα (Email: fronik@otenet.gr ).

Η διεύθυνση του blog που διατηρεί ο Νίκος Φρονιμόπουλος είναι http://fronik.wordpress.com/

Ο William Cumbiano ( http://www.cumpiano.com/ ) μαζί με τον Jonathan Natelson, έχει γράψει ένα από τα πιό γνωστά “Αμερικάνικα” βιβλία για την κατασκευή της κιθάρας (Guitar making, Tradition and Technology). Από πολλούς θεωρείται η βίβλος της κιθαροκατασκευής. Εκτός από το βιβλίο αυτό, ο Cumbiano γράφει κατά καιρούς σε διάφορα φόρουμ, καθώς και στα δικά του site. Οι απόψεις του είναι πάντοτε ενδιαφέρουσες.

Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα ότι εκτός από τα παραπάνω, διατηρεί και ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον blog και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Ο τίτλος του είναι “Mortua Dolce Cano” (http://dolcecano.blogspot.com/) και απ’ όσο γνωρίζω προέρχεται από παλαιά επιγραφή σε λαούτο της Ελισσαβετιανής εποχής (μεταφράζω πρόχειρα από την αγγλική μετάφραση)

Viva fui in silvis  (Ήμουν ζωντανό στο δάσος)
Sum dura Occisa (Κόπηκα από ένα άσπλαχνο τσεκούρι)
Securi dum vixi tacui (Στη ζωή ήμουν σιωπηλό)
Mortua dolce cano (Στο θάνατο τραγουδάω γλυκά)

Το μεγάλο ενδιαφέρον αυτού του blog είναι ότι ο Cumbiano εκφράζεται “ανατρεπτικά” σε σχέση με παγιωμένες απόψεις  που υποστηρίζονται από πολλούς άλλους καταξιωμένους οργανοποιούς. Για παράδειγμα, μια από αυτές είναι η τεχνική του tap tuning. Δηλαδή η διαδικασία της διαμόρφωσης των ενισχύσεων του καπακιού (καμάρωμα), έχοντας σαν αναφορά το τι ακούει ο οργανοποιός κτυπώντας το καπάκι, ενώ σταδιακά αφαιρεί μάζα ξύλου από κάποια σημεία των καμαριών. Ο στόχος αυτής της διαδικασίας είναι να οδηγηθεί η κατασκευή προς συγκεκριμένο ακουστικό αποτέλεσμα. Ο Cumbiano θεωρεί ότι αυτή η μέθοδος είναι μια ψευαίσθηση και υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να προβλεφθεί το τελικό ακουστικό αποτέλεσμα στο ολοκληρωμένο όργανο, με αυτή τη μέθοδο.

Ένας άλλος μύθος κατά τον Cumbiano είναι η προβλεπόμενη επίδραση από την χρησιμοποίηση συγκεκριμένων ειδών ξύλων, στο τελικό ακουστικό αποτέλεσμα (π.χ. η άποψη ότι το adirondack είναι καλύτερο από το sitka, ο παλίσανδρος δίνει λαμπερό ήχο, το μαόνι πιό γλυκό κτλ). Ο Cumbiano υποστηρίζει ότι οι παράγοντες που επιδρούν στον ήχο του ολοκληρωμένου οργάνου είναι πάρα πολλοί και μάλιστα σε πολλούς από αυτούς ο οργανοποιός δεν έχει κανένα έλεγχο ή η υπάρχουσα γνώση δεν επαρκεί ώστε να υπάρξουν οι κατάλληλες επεμβάσεις.

Θεωρώ ότι οι σκέψεις του Cumbiano είναι πολύ ενδιαφέρουσες, καθώς είναι μια σημαντική πηγή προβληματισμού και γνώσης. Ελπίζω να τις βρείτε και εσείς εξ ίσου ενδιαφέρουσες!

Πριν από λίγο καιρό ανακάλυψα μια καταπληκτική συλλογή από βίντεο σχετικά με διάφορα θέματα οργανοποιίας. Πρόκειται για μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις (και όχι μόνο) με διάσημους και κατά γενική ομολογία πολύ αξιόλογους οργανοποιούς.

Κατά την άποψή μου αυτά τα βιντεάκια αποτελούν διαλέξεις υψηλής ποιότητας από ανθρώπους που έχουν μελετήσει για χρόνια τα διάφορα θέματα της οργανοποιίας, αλλά το κυριότερο μπορούν να μας μεταδώσουν λίγη από τη μαγεία της τέχνης τους με απλά λόγια. Η γλώσσα είναι βέβαια τα αγγλικά, αλλά τα μιλάνε πολύ καθαρά.

Παραθέτω ενδεικτικά δύο βίντεο με τον οργανοποιό Ervin Somogyi που στην αρχή μιλάει για τα διάφορα ξύλα που χρησιμοποιούνται στην οργανοποιία. Θαυμάστε τον μεστό λόγο του, καθώς και πως με απλά και κατανοητά λόγια μπορεί να συνδυάζει την φυσική και τις άλλες επιστήμες με την οργανοποιία. Στο site του Somogyi http://www.esomogyi.com/articles.html μπορείτε να βρείτε και μερικά πολύ ενδιαφέροντα άρθρα.

Ολόκληρη η συλλογή των βίντεο θα την βρείτε στη διεύθυνση http://www.youtube.com/user/guitargourmet
Αν έχετε το ενδιαφέρον και το κουράγιο να ψάξετε μέσα στα πολλά βίντεο, πέρα από τα θέματα της οργανοποιίας θα βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα θέματα που αφορούν κάθε μουσικό και ενδιαφερόμενο για τη μουσική.

Στον ιστότοπο του ΙΕΜΑ έχει αναρτηθεί ή παρακάτω ανακοίνωση για την έναρξη ενός νέου σεμιναρίου για την κατασκευή λαϊκών οργάνων.

” Ο νέος κύκλος Σεμιναρίων κατασκευής λαικών μουσικών οργάνων θα πραγματοποιηθεί από Οκτώβριο 2010 έως Φεβρουάριο 2011. Εκπαιδευτής είναι ο κατασκευαστής Θεόφιλος Λαζάρου (αποφ. της Scuola di liuteria di Milano). Σκοπός των σεμιναρίων είναι η εξοικείωση των συμμετεχόντων με την χρήση των εργαλείων, τις κατασκευαστικές τεχνικές και τελικά η κατασκευή ενός έγχορδου μουσικού οργάνου από τον κάθε συμμετέχοντα, το οποίο θα μένει στην κατοχή του μετά το τέλος του προγράμματος. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή ηλεκτρονικά, στο protocol@iema.gr αποστέλλοντας μικρό βιογραφικό όπου να φαίνεται ενδεχόμενη πρότερη εμπειρία ή επικοινωνώντας με τον εκπαιδευτή: 6978-63.77.84. Περισσότερες πληροφορίες στη διεύθυνση http://www.iema.gr/educationalprojects/ “

Μάθαμε ότι θα λειτουργήσει στο Ι.Ε.Κ Καστοριάς εν όψει του Φθινοπωρινού εξαμήνου 2010 (εφόσον συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός αιτήσεων)  η παρακάτω ειδικότητα:

ΤΕΧΝΙΚΟΣ  ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΕΓΧΟΡΔΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

ΙΕΚ  ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

Ταχ. Δ/νση :ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ 52100 ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Ιστοσελίδα : http://iek-kastor.kas.sch.gr/

e-mail: grammateia@iek-kastor.kas.sch.gr

Πληροφορίες :ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΖΩΤΖΗΣ

Τηλ: 2467027671

Οι ενδιαφερόμενοι ας σπεύσουν.

Οι παραδοσιακές μέθοδοι

Η ισπανική μέθοδος "Spanish heel"

Στην ισπανική παράδοση, ο τάκος του σκάφους δεν είναι ξεχωριστό κομμάτι αλλά διαμορφώνεται κατάλληλα σαν “τακούνι” στην άκρη του μπράτσου  (Spanish heel). Αυτή η εννιαία δομή μπράτσου-τάκου είναι πολύ βασική γιατί πάνω σε αυτή “χτίζεται” όλο το όργανο. Στο σημείο ένωσης  μπράτσου-σκάφους γίνονται δύο εγκοπές στις οποίες πακτώνονται τα πλαϊνά του σκάφους.

Η χελιδονοουρά

Μια άλλη μέθοδος που προέρχεται από την παράδοση των λαουτοειδών, είναι η τεχνική της χελιδονοουράς (dovetail neck joint). Σύμφωνα με αυτή, πρώτα κατασκευάζεται το σκάφος με βασικά δομικά συστατικά δύο ξύλινους τάκους, έναν στην ένωση σκάφους-μπράτσου και έναν στο πίσω μέρος της κιθάρας. Αφού ετοιμαστεί το σκάφος, στον πάνω τάκο διαμορφώνεται μια τριγωνική εσοχή (χελιδονοουρά) με επικλινή τοιχώματα, ενώ στην κατάληξη του μπράτσου διαμορφώνεται η αντίστοιχη προεξοχή. Μετά το λεπτομερές ταίριασμα της εσοχής και προεξοχής (mortise & tenon), τα δύο μέρη κολλιούνται μόνιμα με κόλλα. Η τεχνική αυτή είναι η πλέον διαδεδομένη μεταξύ των κατασκευαστών κιθάρας (και όχι μόνον), έχει όμως ένα σοβαρό μειονέκτημα. Για να γίνει οποιαδήποτε επαναρύθμιση στο μέλλον της γωνίας του μπράτσου, θα πρέπει η ένωση να ξεκοληθεί και ξανακοληθεί, κάτι που δεν είναι και τόσο εύκολο και απλό. Μια αναλυτική περιγραφή της τεχνικής της χελιδονοουράς μπορείτε να βρείτε εδώ.

Οι δύο παραδοσιακές τεχνικές, spanish heel και ένωση χελιδονοουράς, απαιτούν αρκετές  ικανότητες από τον οργανοποιό ώστε να διαμορφωθούν καταλληλα τα δύο μέρη και πολύ μεγαλύτερη προσοχή ώστε η ένωση να γίνει στην κατάλληλη γωνία. Έτσι, όταν θα τοποθετηθούν οι χορδές, αυτές να έχουν την κατάλληλη απόσταση από την ταστιέρα για να είναι τελικά το όργανο λειτουργικό και ευκολόπαιχτο.

Νεώτερες τεχνικές – μηχανική σύνδεση

Για πολλούς έμπειρους οργανοποιούς οι παραπάνω τεχνικές, παρότι μπελαλίδικες δεν αποτελούν ιδιαίτερο πρόβλημα, αφού είναι από τα βασικά πράγματα που μαθαίνουν στην παραδοσιακή οργανοποιία. Πάντα όμως υπάρχουν οργανοποιοί που ψάχνουν να βρούν νέες τεχνικές που να διευκολύνουν την κατασκευή των οργάνων και να δίνουν περισσότερες ευελιξίες στην συντήρησή τους. Επίσης, οι βιομηχανίες των μουσικών οργάνων αναζητούν τρόπους που να διευκολύνουν την παραγωγή. Έτσι  τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές, που σαν βασική αρχή στερέωσης δεν έχουν πλέον την χρήση της κόλλας, αλλά τη χρήση κάποιων μηχανικών μέσων, όπως βίδες και καβίλιες.

Η ένωση της Taylor

Από τις ποιό γνωστές εταιρείες που χρησιμοποιεί μηχανικό τρόπο για την σύνδεση μπράτσου με το σκάφος είναι η εταιρεία Taylor. Μια παρουσίαση της ένωσης που χρησιμοποιεί η Taylor μπορείτε να δείτε εδώ.

Είναι καλύτερα με κόλλα;

Ακόμα και στην παραδοσιακή κατασκευή βιολιών, είχαν χρησιμοποιηθεί παλαιότερα μέχρι και ξυλόβιδες. Παρόλα αυτά, οι παλαιοί οργανοποιοί όταν ακούνε για ενώσεις με βίδες χωρίς την χρήση κόλλας “τους σηκώνεται η τρίχα”.  Το βασικά επιχειρήματα είναι ότι στην οργανοποιία θα πρέπει κατά το δυνατό να χρησιμοποιούμε φυσικά υλικά. Επίσης θα πρέπει να γίνεται κόλληση του μπράτσου με το σκάφος για να διατηρηθούν και αναδειχτούν κάποια ακουστικά χαρακτηριστικά των ξύλων. Στην μηχανική σύνδεση αυτά αλλοιώνονται προς το χειρότερο.

Όμως υπάρχουν οργανοποιοί και μάλιστα γνωστά διεθνή ονόματα, που υποστηρίζουν ότι αν η ένωση με μηχανικό τρόπο γίνει σωστά, όχι μόνο δεν υποβαθμίζονται οι ακουστικές ιδιότητες των οργάνων, αλλά αντίθετα η μηχανική ένωση δίνει καλύτερα αποτελέσματα. Μάλιστα ο οργανοποιός Liutaio Mottola έκανε και σχετική μελέτη περί αυτού. Τα αποτελέσματα της μελέτης του “Sustain and Electric Guitar Neck Joint Type” δημοσιεύτηκαν το 2007 στο περιοδικό American Lutherie, τεύχος 91. Μια αναφορά στη μελέτη γίνεται στη ιστοσελίδα του L. Mottola που μπορείτε να βρείτε εδώ.

Βίδες με τα φατνώματά τους από την LMI

O Mottola προτείνει μια λύση με την χρήση δύο ειδικών βιδών που βιδώνονται από το εσωτερικό του σκάφους σε αντίστοιχα φατνώματα που έχουν προηγουμένων τοποθετηθεί ένθετα μέσα στην κατάληξη του μπράτσου. Μια περιγραφή της μεθόδου που προτείνει ο L. Mottola μπορείτε να δείτε εδώ.

Μπράτσο έτοιμο για ένωση σύμφωνα με την λύση του W.Cumbiano.

Ο William R. Cumbiano είναι ένας από τους πιο γνωστούς Αμερικανούς οργανοποιούς. Το βιβλίο του “Guitar making, Tradition and Technology” για την κατασκευή ακουστικής και κλασικής κιθάρας θεωρείται από πολλούς “η Βίβλος” της κιθαροκατασκευής.  Στο βιβλίο αυτό που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1985, ο Cumbiano είχε προτείνει μια λύση  με την χρήση δύο ξύλινων καβιλιών, χωρίς τη χρήση κόλλας. Η μέθοδος εκείνη είχε αρκετές τεχνικές δυσκολίες (ιδιαίτερα για λιγότερο έμπειρους οργανοποιούς). Σήμερα ο W. Cumbiano προτείνει μια άλλη απλούστερη λύση (υποστηρίζει ότι είναι και καλύτερη), με την ένωση να πραγματοποιείται με δύο ειδικές βίδες επιπλοποιίας (βίδες με βαρελάκι). Την μέθοδο και τις απόψεις του W. Cumbiano μπορείτε να τις διαβάσετε εδώ.

Η μέθοδος Cumbiano φαίνεται ότι έχει βρει πολλούς υποστηρικτές μεταξύ των Αμερικάνων οργανοποιών. Για παράδειγμα ένας γνωστός Αμερικάνος κατασκευαστής κιθάρας που χρησιμοποιεί την λύση του Cumbiano είναι ο Robert O’ Brien. Στο παρακάτω βίντεο ο  Robert O’ Brien μας δείχνει αναλυτικά πως εφαρμόζει την τεχνική αυτή.

Οι βίδες με βαρελάκι από το Praktiker

Υστερόγραφο:

Μελετώντας τις διάφορες τεχνικές, αποφάσισα να κάνω κάποιες δοκιμές με την τεχνική του W. Cumbiano. Όμως όταν αναζήτησα να βρω τέτοιες βίδες με βαρελάκι στην Ελλάδα, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν και τόσο εύκολο. “Οι πηγές της βίδας” με παρέπεμψαν στα βιομηχανικά είδη και από εκεί στα ειδικά μαγαζιά με είδη επιπλοποιίας, όπου πουθενά δεν είχαν τέτοιες βίδες.Τελικά, ανακάλυψα ανέλπιστα ότι τις είχε το Praktiker της Μεταμόρφωσης (πιθανώς να υπάρχουν και σε όλα τα Praktiker) σε σακουλάκια των οκτώ τεμαχίων.

Ελπίζω οι παραπάνω συγκεντρωμένες πληροφορίες να βοηθήσουν αυτούς που ενδιαφέρονται για την κατασκευή της κιθάρας.